له شه وانی تاریکی تنیاییم دا

چاوه کانت

ده که مه چرای ریگه ی ماندوییم

له جاده ی غه مه کانما

ورد وردو ئارام ئارام

به ره وپیشت دیم

کرنوشت بو ده به موو

ده بمه

قربانی

ئستیره کانی پرنوری تو!!!         (حه مید خون دل)

کرنوش=تعظیم